Wyższe Seminarium Duchowne Księży Michalitów

Czas formacji 

Mały chłopiec wraz z mamą przechodził koło rzeźbiarza, który wykonywał swoją pracę w pniu drzewa. Po jakimś czasie przechodzili tą samą drogą, ale nie było już artysty. W miejscu jego pracy stał piękny posąg lwa. Zdziwiony zapytał: mamo, skąd ten pan wiedział, że w kawałku zwykłego drzewa mieszka taki piękny lew?
Można powiedzieć, że czas formacji jest czasem wykonywania pracy rzeźbiarza. Rzeźbiarz potrzebuje konkretnego materiału, narzędzi, a wreszcie systematycznej i cierpliwej pracy nad swoim dziełem.
Materiałem w pracy formacyjnej jest ludzka osobowość, życiowe doświadczenia,  rodzinne relacje i wszystko to, z czym kandydat przychodzi do Zgromadzenia. W procesie formacji głównym rzeźbiarzem jest zasadniczo sam alumn. To na nim spoczywa odpowiedzialność za cały proces osobistej formacji. Kandydat do życia zakonnego i kapłańskiego przy pomocy zespołu formatorów (rektor, ojciec duchowny, prefekt), odkrywa systematycznie potencjał swoich możliwości i szuka odpowiedzi na pytanie: kim jestem i jaki jestem? Jakiego mnie powołuje Pan Bóg do Zgromadzenia Św. Michała Archanioła i czego ode mnie pragnie? Przede wszystkim jest to czas głębokiej refleksji nad sobą oraz autentycznego rozeznawania i weryfikowania swojego powołania, rozumienia osobistych, prawdziwych motywacji i celów oraz czas poznawania Zgromadzenia. To okres, w którym istnieje konieczność rozpoznawania swoich zalet, talentów, zdolności i całego osobowego potencjału, jak również własnych wad i słabości. Chodzi o to, aby najpierw poznać siebie, odpowiedzieć na podstawowe pytania i dylematy, a w konsekwencji rozwiązywać pojawiające się wątpliwości i konflikty. Budując fundament poznawania siebie można następnie rozwijać te dary którymi Pan Bóg nas obdarzył i ciągle obdarza.
Poznanie siebie jest podstawą do ukierunkowania swojego powołania, a jednocześnie podstawą w podjęciu decyzji dotyczącej pracy nad sobą: pracy nad wykorzenieniem swoich wad i tego, co przeszkadza w spotkaniu z Bogiem i drugim człowiekiem oraz pracy nad własnym rozwojem.
Proces formacji obejmuje poznanie i rozwój na płaszczyźnie ludzkiej (emocje, motywacje, potrzeby, lęki itp.), duchowej (budowanie i kształtowanie osobowej relacji do Jezusa Chrystusa), intelektualnej (studia filozoficzno-teologiczne) oraz pastoralnej i zakonnej. Rzetelna, pokorna i autentyczna praca nad sobą w tych wymiarach pomaga kształtować dojrzałość, odpowiedzialność, duchową powagę i głębię życia wewnętrznego. Z kolei te predyspozycje pomagają lepiej służyć  Bogu i ludziom do jakich zostanie posłany.
Cel i doniosłość michalickiej formacji charakteryzują nasze Zakonne Konstytucje (82) gdzie możemy przeczytać, że „…Współbracia powinni pod kierunkiem swoich przełożonych i wychowawców wykształcić w sobie pewna stałość charakteru, odpowiedzialność za słowa i czyny, nauczyć się podejmować rozważnych decyzji oraz właściwego oceniania ludzi i zdarzeń”.

Ks. Grzegorz Kosakowski CSMA - prefekt kleryków